Budynki Ośrodka Sportów Wodnych w Borzygniewie w budowie, sfotografowane w lutym 2011 roku. Widoczne są już bryły budynków wraz z ociepleniem, wybrukowany plac między budynkami i droga ziemna (później utwardzona, a jeszcze później wyasfaltowana).
Zdjęcie pływającej części pomostu w Ośrodku Sportów Wodnych w Borzygniewie, jeszcze przed połączeniem z elementem stałym. Zdjęcie wykonane w lutym 2011.
Zdjęcie drewnianego pomostu i plaży Ośrodka Sportów Wodnych w czasie budowy w lutym 2011 roku. Na wodzie widać pływającą część pomostu, która została połączona z pomostem w kolejnych miesiącach. W tle widać górę Ślężę.
Zdjęcie końcówki slipu do wodowania łodzi oraz plaży w Borzygniewie w lutym 2011 roku w czasie budowy Ośrodka Sportów Wodnych. Po lewej stronie w tle widać do z drewnianych bali oraz budowane domy, a w centrum budynek obecnej sali konferencyjnej Ośrodka.
Zdjęcie slipu do wodowania łodzi oraz plaży w Borzygniewie w lutym 2011 roku w czasie budowy Ośrodka Sportów Wodnych. Po lewej stronie w tle widać do z drewnianych bali oraz budowane domy, a w centrum budynek obecnej sali konferencyjnej Ośrodka.
Symboliczny kamień wskazujący miejsce grodziska w Milinie datowanego na VIII-XI wiek.
Grodzisko ma obszar około hektara i wyznaczone jest wałem ziemnym. Teren porośnięty jest drzewami liściastymi.
W 1964 roku prowadzono niewielkie prace sondażowe, które potwierdziły obecność grodziska.
Badanie opisał Tomasz Kaletyn:
"W listopadzie 1964 r. z ramienia Konserwatora Zabytków Archeologicznych we Wrocławiu przeprowadzono wstępną weryfikację znanego w literaturze („Schlesische Provinzial BWter", N. F., T. I, 1862, str. 170; „Schlesische Vorzeit", T. I, 1900, str. 39; „Altschlesien", T. III, 1930, str. 40; Kartoteka grodzisk średniowiecznych i wczesnośredniowiecznych woj. wrocławskiego w Archiwum Konserwatora Zabytków Archeologicznych we Wrocławiu) grodziska średniowiecznego pod Milinem. Zabytek leży na niewielkim wzniesieniu, oddalonym o około 1 km na zachód od wsi. Właścicielem terenu grodziska jest Leśnictwo Sobótka.
Grodzisko ma kształt nieforemnego owalu, wydłużonego na linii północ-południe. Jego długość wynosi ponad 90 m, a szerokość około 110 m. Wał zachował się częściowo we wschodniej, południowej i zachodniej części grodziska. Jest on poważnie rozsunięty. Jego maksymalna szerokość u podstawy wynosi 6 m, a na grzbiecie 80 cm. Południowa część majdanu porośnięta jest drzewami liściastymi. W czasie penetracji powierzchniowej zebrano kilka fragmentów ceramiki cienkościennej oraz bryłki przepalonej polepy.
Obiekt został wpisany do rejestru zabytków archeologicznych województwa wrocławskiego. Szczegółowe badania weryfikacyjne planowane są w 1967 r."
W lipcu 1972 roku Zakład Archeologii Nadodra IHKM PAN prowadził prace polegające na inwentaryzacji tego terenu jako grodziska. Odnaleziono liczne elementy ceramiki i poprzez analogię do innych znalezisk śląska datowano je na przedział między VIII a IX wiekiem naszej ery. Cały teren ma między 0,9 a 1,0 hektara, a 3 stanowiska badawcze miały około 10 m2.
Wnioski z prac spisał Jerzy Lodowski
Symboliczny kamień wskazujący miejsce grodziska w Milinie datowanego na VIII-XI wiek.
Grodzisko ma obszar około hektara i wyznaczone jest wałem ziemnym. Teren porośnięty jest drzewami liściastymi.
W 1964 roku prowadzono niewielkie prace sondażowe, które potwierdziły obecność grodziska.
Badanie opisał Tomasz Kaletyn:
"W listopadzie 1964 r. z ramienia Konserwatora Zabytków Archeologicznych we Wrocławiu przeprowadzono wstępną weryfikację znanego w literaturze („Schlesische Provinzial BWter", N. F., T. I, 1862, str. 170; „Schlesische Vorzeit", T. I, 1900, str. 39; „Altschlesien", T. III, 1930, str. 40; Kartoteka grodzisk średniowiecznych i wczesnośredniowiecznych woj. wrocławskiego w Archiwum Konserwatora Zabytków Archeologicznych we Wrocławiu) grodziska średniowiecznego pod Milinem. Zabytek leży na niewielkim wzniesieniu, oddalonym o około 1 km na zachód od wsi. Właścicielem terenu grodziska jest Leśnictwo Sobótka.
Grodzisko ma kształt nieforemnego owalu, wydłużonego na linii północ-południe. Jego długość wynosi ponad 90 m, a szerokość około 110 m. Wał zachował się częściowo we wschodniej, południowej i zachodniej części grodziska. Jest on poważnie rozsunięty. Jego maksymalna szerokość u podstawy wynosi 6 m, a na grzbiecie 80 cm. Południowa część majdanu porośnięta jest drzewami liściastymi. W czasie penetracji powierzchniowej zebrano kilka fragmentów ceramiki cienkościennej oraz bryłki przepalonej polepy.
Obiekt został wpisany do rejestru zabytków archeologicznych województwa wrocławskiego. Szczegółowe badania weryfikacyjne planowane są w 1967 r."
W lipcu 1972 roku Zakład Archeologii Nadodra IHKM PAN prowadził prace polegające na inwentaryzacji tego terenu jako grodziska. Odnaleziono liczne elementy ceramiki i poprzez analogię do innych znalezisk śląska datowano je na przedział między VIII a IX wiekiem naszej ery. Cały teren ma między 0,9 a 1,0 hektara, a 3 stanowiska badawcze miały około 10 m2.
Wnioski z prac spisał Jerzy Lodowski
Widoczne pozostałości po cegielni funkcjonującej na południowy-wschód od Borzygniewu. Na zdjęciu widoczne kamienne schody, prawdopodobnie ciąg komunikacyjny między budynkami.
Cegielnia działała przez kilkadziesiąt lat, od około 1900 roku. Widoczna jest na mapach z 1907 i 1932. Przystanek kolejowy zamknięto prawdopodobnie około 1945 lub 1953 roku (źródła nie są zgodne). W szczytowym momencie cały zakład składał się z około 40 większych i mniejszych budynków. Elementy fundamentów są widoczne przy niskim stanie wody w Zalewie Mietkowskim.
Widoczne pozostałości po cegielni funkcjonującej na południowy-wschód od Borzygniewu. Cegielnia działała przez kilkadziesiąt lat, od około 1900 roku. Widoczna jest na mapach z 1907 i 1932. Przystanek kolejowy zamknięto prawdopodobnie około 1945 lub 1953 roku (źródła nie są zgodne). W szczytowym momencie cały zakład składał się z około 40 większych i mniejszych budynków. Elementy fundamentów są widoczne przy niskim stanie wody w Zalewie Mietkowskim.
Widok na pałac w Milinie od strony zachodniej (ogródków) wykonane w 2006 roku. Na zdjęciu widać resztki spróchniałej pergoli na słupach z cegły. Na budynku widoczny stary dach w złym stanie, który został wymieniony w 2008 roku. Na szczycie dachu widoczna metalowa chorągiewka z datą, prawdopodobnie 1778 oznaczającą datę ważnej przebudowy. Dawniej chorągiewka pełniła funkcję wskazywania kierunku wiatru, co mogło mieć znaczenie przy pracach polowych. W lewej części zdjęcia widoczne gałęzie drzewa iglastego (świerk pospolity), które uschło i zostało wycięte w 2016 roku.
Budynek mieszkalny przy ulicy Kąteckiej 11 w Milinie sfotografowany 24 sierpnia 2005 roku. Budynek powstał przed 1884 rokiem. Blisko południowej ściany biegł strumień ciągnący się przez miejscowość i trafiający do Bystrzycy. Na przylegającej działce znajdowały się 2 duże stodoły, po których został obecnie tylko element ceglanej ściany.
Dwukondygnacyjny, murowany budynek mieszkalny z niemal płaskim dachem i charakterystycznym, centralnie usytuowanym, łukowatym wejściem głównym. Widoczna jest prosta, symetryczna fasada z regularnym układem okien oraz tradycyjne pokrycie dachowe.
Lokalizacja: Milin, ul. Kątecka 11, gmina Mietków (powiat wrocławski, województwo dolnośląskie; historycznie: Fürstenau, Kreis Neumarkt).
Dlaczego warto to zapamiętać: Obiekt reprezentuje typową dla regionu, przedwojenną architekturę wiejską o solidnej, rzemieślniczej konstrukcji. Na szczególną uwagę zasługuje zachowana oryginalna bryła z tradycyjnym dachem pokrytym dachówką, a także półokrągło zwieńczony portal wejściowy, który przełamuje surowość prostej fasady i świadczy o dbałości o detal architektoniczny w dawnym budownictwie powszechnym.
Co nam to mówi: Znaczna kubatura budynku i solidność wykonania sugerują, że pierwotnie stanowił on część zamożniejszego, dużego gospodarstwa chłopskiego (tzw. Bauerngut) z przełomu XIX i XX wieku. Widoczne na zdjęciu z 2005 roku nawarstwienia historyczne – odrapana elewacja, zróżnicowana stolarka okienna czy stary, drewniany słup teletechniczny – stanowią klasyczny obraz procesu adaptacji i użytkowania poniemieckiej zabudowy wiejskiej w powojennych dekadach przez nowych mieszkańców.
Dom mieszkalny w Milinie przy ulicy Kąteckiej 6. Budynek powstał między 1884 a 1907 rokiem. Do budynku przylegają zabudowania gospodarcze.
Dwukondygnacyjny, reprezentacyjny budynek murowany o cechach historyzujących, charakteryzujący się symetryczną fasadą z centralnym ryzalitem oraz rozbudowanym, wysokim dachem wielopołaciowym.
Lokalizacja: Milin, ul. Kątecka 6, gmina Mietków (powiat wrocławski, województwo dolnośląskie; historycznie: Fürstenau, Kreis Neumarkt).
Dlaczego warto to zapamiętać: Obiekt stanowi cenne świadectwo przedwojennej architektury rezydencjonalnej lub zamożnej zabudowy wiejskiej regionu. Wyróżniają go zachowane, rzemieślnicze detale architektoniczne: stromy dach pokryty tradycyjną dachówką "karpiówką", ozdobne lukarny z półokrągłymi naczółkami doświetlające poddasze, a także profilowane gzymsy kordonowe i opaski okienne. Centralnie umieszczone wejście, zaakcentowane delikatnym ryzalitem, nadaje bryle symetrię i klasyczny, niemal dworski charakter, zdecydowanie wykraczający poza standardową architekturę chłopską tamtego okresu.
Co nam to mówi: Skala budynku oraz dbałość o estetykę (skomplikowana konstrukcja dachu, zdobienia elewacji) wyraźnie wskazują, że pierwotnie należał on do osób o wysokim statusie społecznym – mógł to być dom właściciela dużego gospodarstwa, zarządcy majątku (tzw. Gutshaus), lub budynek użyteczności publicznej z przełomu XIX i XX wieku. Widoczny na zdjęciu (wykonanym w 2005 roku) stan zachowania, w tym zszarzała elewacja to bardzo charakterystyczny obraz powojennych losów poniemieckiej infrastruktury na Dolnym Śląsku, która po zmianach granic w 1945 roku nierzadko traciła swoje pierwotne funkcje i ulegała stopniowej dekapitalizacji.
Południowa i zachodnia ściana domu mieszkalnego przy ulicy Kąteckiej 4 w Milinie. Na piętrze widoczne współczesne okna PVC, pozostałe drewniane. W tle widoczny budynek przy ulicy Kąteckiej 6.
Widok ze slipu na pomost w Ośrodku Sportów Wodnych w Borzygniewie. Na plaży widać cofającą się wodę, a na pomoście stoją ludzie. To miejsce jeszcze 3 doby wcześniej było pod wodą. Zdjęcie wykonane 21 września 2024 około godziny 17.
Zdjęcie beach baru Ślęża view wykonane 21 września 2024 około godziny 17. Na zdjęciu widać pierwsze prace porządkowe, a na plaży zielony osad zostawiony przez cofającą się wodę.
Zdjęcie drogi z Milina do Okulic, zaraz za mostem na Bystrzycy wykonane 18 września 2024 roku. W wielu miejscach Bystrzyca wystąpiła z brzegów i zalała okoliczne lasy, łąki i pola.
Zdjęcie wykonane 18 września 2024 z przedłużenia ulicy Okulickiej w Milinie w czasie stanu powodziowego.
Na zdjęciu widać rozlewisko wynikające z wysokiego stanu Bystrzycy, która zalewała tereny leśne. W Milinie zagrożenie powodziowe obejmowało tylko domu przy ulicy Okulickiej, które są najniżej położone. Widoczny budynek znajdujący się przy ulicy Chłopskiej 36 to dawny budynek młyna. Obecnie miejsce zamieszkania pani Sołtys.
