Infrastruktura technologiczna zakładu przeróbczego WKSM. Widoczny wielopoziomowy system przenośników taśmowych (taśmociągów) wychodzących z zespołu przesiewczego, służącego do frakcjonowania kruszywa, z których uformowano wysokie pryzmy (hałdy) gotowego produktu o różnej granulacji.
Lokalizacja: Mietków, WKSM, powiat wrocławski. Centralna część zakładu Wrocławskich Kopalni Surowców Mineralnych, widok w stronę głównego placu składowania kruszywa.
Dlaczego warto to zapamiętać: Fotografia precyzyjnie ilustruje cykl produkcyjny w kopalni kruszywa – od transportu urobku po jego mechaniczną segregację na frakcje. Jest to cenny zapis techniczny dokumentujący park maszynowy i logistykę składowania materiałów sypkich, które stanowiły główny produkt eksportowy gminy Mietków na place budów całego Dolnego Śląska.
Co nam to mówi: Obraz ten ukazuje dominację przemysłu wydobywczego w lokalnym krajobrazie Mietkowa i Borzygniewu w 2013 roku. Skala hałd i długość taśmociągów świadczą o ogromnej wydajności zakładu, która była możliwa dzięki bogatym złożom polodowcowym doliny Bystrzycy, eksploatowanym tutaj na skalę przemysłową od dziesięcioleci.
Rozległa panorama zakładu przeróbczego Wrocławskich Kopalni Surowców Mineralnych (WKSM, później Eurovia). Na pierwszym planie widoczna nitka taśmociągu transportująca kruszywo wydobywane z czaszy zbiornika. Taśmociąg przenosił żwir z portu, na hałdy, gdzie później był dzielony na frakcje. W głębi zdjęcia widoczne hałdy żwiru oraz (budynek po prawej) urządzenia służące do transportowania żwiru do wagonów i ciężarówek i (budynek po prawej) system maszynowy służący do sortowania frakcji surowca.
Lokalizacja: Mietków, Ogrodowa 27, powiat wrocławski. Obszar między ulicą Ogrodową (po lewej) a ulicą Przy Tamie (po prawej), u podnóża zapory czołowej zbiornika.
Dlaczego warto to zapamiętać: Fotografia dokumentuje przemysłowe dziedzictwo regionu i skalę eksploatacji złóż kruszywa naturalnego. Ukazuje ona skomplikowaną infrastrukturę transportową (system taśmociągów), która przez dziesięciolecia była stałym elementem krajobrazu i fundamentem gospodarczym gminy. Eksploatacja z dna zbiornika Mietków trwała od 1986 do końca 2022.
Co nam to mówi: Zdjęcie z 2013 roku obrazuje techniczną stronę funkcjonowania kopalni w okresie jej intensywnej działalności. Współistnienie ciężkiego przemysłu wydobywczego z bezpośrednim sąsiedztwem dróg publicznych i korony zapory podkreśla unikalny, przemysłowo-hydrotechniczny charakter miejscowości Mietków.
Temat zdjęcia: Odsłonięte, kamienno-ceglane fragmenty fundamentów i dolnych partii murów dawnego kościoła ewangelickiego, porośnięte dziką roślinnością i zabezpieczone współczesnym ogrodzeniem z siatki.
Lokalizacja: Milin (niem. Fürstenau), obecnie skrzyżowanie ulic Bystrzyckiej i Łąkowej, gmina Mietków, powiat wrocławski. Teren dawnego kościoła i cmentarza ewangelickiego w południowej części wsi.
Dlaczego warto to zapamiętać: Fotografia stanowi rzadkie świadectwo materialne po nieistniejącej już świątyni, która stanowiła centrum życia religijnego dawnych mieszkańców Milina (protestantów). Kościół ten, mimo przetrwania działań wojennych, został rozebrany w latach powojennych (często pozyskany materiał służył do odbudowy stolicy), a uwiecznione ruiny są ostatnim czytelnym śladem po jego rzucie i skali. Obecnie ruiny znajdują się na terenie prywatnym (nie można zwiedzać) i są przykryte wysoką roślinnością.
Co nam to mówi: Widok ten jest przejmującym obrazem trudnej historii Dolnego Śląska – wymiany ludności po 1945 roku oraz postępującej degradacji obiektów sakralnych, które straciły swoich wiernych.
Współczesna elewacja frontowa budynku oświatowego z wyraźnie zaznaczonym ryzalitem wejściowym, dużymi przeszkleniami oraz dekoracyjnym motywem ceglanym w tynku. Nad wejściem widnieje czerwona tablica urzędowa z napisem „Gimnazjum w Mietkowie”.
Lokalizacja: Mietków, ul. Kolejowa 28D, powiat wrocławski. Po reformie edukacji wygaszającej gimnazja budynek włączono do zasobu Szkoły Podstawowej w Mietkowie.
Dlaczego warto to zapamiętać: Zdjęcie dokumentuje infrastrukturę edukacyjną gminy w okresie funkcjonowania gimnazjów (systemu wprowadzonego reformą z 1999 roku). Obiekt reprezentuje typową dla przełomu XX i XXI wieku architekturę użyteczności publicznej na Dolnym Śląsku, łączącą funkcjonalizm z próbą nawiązania do lokalnych tradycji materiałowych (imitacja klinkieru).
Co nam to mówi: Widoczny stan budynku z 2006 roku świadczy o ówczesnych inwestycjach w oświatę wiejską i dbałości o estetykę otoczenia (uporządkowany podjazd z kostki betonowej, ławki, nasadzenia krzewów). Tablica „Gimnazjum” jest dziś elementem historycznym, przypominającym o nieistniejącym już szczeblu edukacji w polskim systemie szkolnictwa.
Budynek Ośrodka Sportów Wodnych w stanie surowym otwartym. Widoczna jednokondygnacyjna bryła wzniesiona z pustaków ceramicznych z gotowymi nadprożami żelbetowymi i konstrukcją dachu przygotowaną pod pokrycie. Widok na budynek, gdzie obecnie znajduje się sala konferencyjna.
Lokalizacja: Borzygniew, ul. Sportowa, gmina Mietków, powiat wrocławski. Północny brzeg Zalewu Mietkowskiego.
Dlaczego warto to zapamiętać: Fotografia dokumentuje kluczowy etap powstawania nowoczesnej infrastruktury turystyczno-rekreacyjnej nad Jeziorem Mietkowskim. Budowa OSW w Borzygniewie była przełomowym momentem dla gminy, zmieniając charakter tego miejsca z czysto technicznego (zbiornik retencyjny i kopalnia kruszywa) na regionalne centrum żeglarstwa i sportów wodnych.
Co nam to mówi: Surowy stan budowy i brak zagospodarowania terenu wokół obiektu (hałdy ziemi, prowizoryczne zabezpieczenia sprzętu) obrazują proces transformacji krajobrazu nabrzeża w 2010 roku. Inwestycja była efektem współpracy Gminy Mietków (atrakcyjna działka) i Powiatu Wrocławskiego (ponad milion złotych na budowę).
Betonowa budowla zrzutowa (przelewowo-upustowa) zapory zbiornika retencyjnego z widocznym intensywnym zrzutem wody do koryta rzeki Bystrzycy. Na koronie obiektu oraz przy murze oporowym widoczne są grupy osób obserwujących zjawisko.
Dlaczego warto to zapamiętać: Zdjęcie dokumentuje funkcjonowanie jednej z największych budowli hydrotechnicznych na Dolnym Śląsku w warunkach podwyższonego stanu wody. Data naniesiona na fotografię (13/08/2006) wskazuje na okres letnich wezbrań, co czyni z tego zapisu ważny materiał dokumentacyjny dla gospodarki wodnej regionu i bezpieczeństwa przeciwpowodziowego doliny Bystrzycy.
Co nam to mówi: widoczna na zdjęciu infrastruktura oraz obecność gapiów podkreślają rolę zbiornika nie tylko jako obiektu technicznego, ale i lokalnej atrakcji. Napis „ZAKAZ POŁOWU RYB OD ZAPORY” oraz stan techniczny betonu obrazują realia estetyczne i użytkowe infrastruktury hydrotechnicznej w pierwszej dekadzie XXI wieku.
Widok na południową stronę Kościoła pod wezwaniem świętego Michała w Milinie. Zdjęcie zrobione z północy na południe z terenu przykościelnego cmentarza. Na wieży widać częściowo odrestaurowaną elewacje.
Urodziła się 4 lipca 1935 r. w miasteczku podobnym wielkością do Kątów Wrocławskich, Sądowej Wiszni około 7 tysięcy mieszkańców w województwie lwowskim, 110 km od Przemyśla i 50 km od Lwowa. Dzielnicę, w której mieszkała rodzina pani Stefanienko mieszkańcy nazywali Kałużanami, ponieważ tam, gdy popadał deszcz tworzyły się kałuże i błoto jak Śmietana.
Rodzice byli prostymi ludźmi, tato pracował jako stróż nocny w magistracie (inaczej gminie).
W tamtych czasach taka funkcja była bardzo potrzebna, ponieważ koło siebie żyli Żydzi, Ukraińcy i Polacy. Często dochodziło między nimi do sporów. Nie miała rodzeństwa, chodziła do ochronki zamiast przedszkola. Ochronka był to swego rodzaju sierociniec w klasztorze, prowadzony przez siostry zakonne, w którym znajdowały się dzieci niekoniecznie osierocone, ale ich rodzice mieli zatargi z tamtejszą władzą i z obawy o życie swoich dzieci umieszczali je w tego rodzaju instytucjach. Pani Józefina chodziła tam, ponieważ w tej miejscowości nie było przedszkola, a na co dzień mieszkała w domu z rodzicami.
„Pamiętam jak w tym sierocińcu chodziły dzieci zasmarkane, niedożywione. Z jednym chłopcem zamienialiśmy się kanapkami, on miał kanapki z marmoladą z buraków, a ja ze smalcem. Mnie bardziej smakowały kanapki na słodko, a jemu moje kanapki, ponieważ jego rodzinę nie było stać na tego typy produkty. Przypominam sobie także dziewczynkę-Żydóweczkę, która ocalała z akcji żydowskiej”.
(Wspomnienia zostały zebrane w 2012 roku, w czasie realizacji projektu Biblioteka Pamięci prowadzonego w Milinie przez Fundację Strefa Działania. Pełny zapis opublikuję po obróbce materiału.)
Urodził się w 1927 r., w Sądowej Wiszni, miejscowości między Lwowem a Przemyślem. W Milinie, Maniowie i okolicach żyje więcej rodzin przybyłych z tamtych regionów.
Jego ojciec był fachowcem, pracował jako mechanik w fabryce, matka była krawcową i pracowała w domu. Byli rodziną dość zamożną. Mieli ładny, duży dom z ogrodem. Było ich w domu dwoje: pan Tadeusz i jego starsza o trzy lata siostra. Siostra już nie żyje. Po wojnie mieszkała niedaleko swojego brata, w Maniowie.
[...]
Droga powrotna była bardzo skomplikowana. Pan Tadeusz był skazany na jazdę na dachu pociągu, pod ciężarówką, pociągami towarowymi, tylko czasem osobowymi. Wracając zajechał aż do Przeworska (koło Rzeszowa). Tam spotkał swoją szkolną koleżankę, od której się dowiedział, że nie ma po co jechać na wschód, ponieważ jego rodzice i siostra wyjechali na wschód.
Koleżanka zaoferowała swoją pomoc w odszukaniu rodziny. Po kilku dniach znaleźli miejsce zamieszkania rodziców pana Tadeusza i on udał się w tym kierunku. Pies państwa Czmielów też nie miał łatwej drogi powrotnej. „Gdy wracali do Polski moi rodzice i siostra dotarli na Brochów we Wrocławiu. Tam zagubił im się pies. Następnego dnia przybiegł, prawdopodobnie za pociągiem do Maniowa. Nazywał się Morus. Był bardzo mądrym zwierzęciem”. Po wojnie rodzina Czmielów mieszkała w Maniowie. Do Milina przeprowadził się po ślubie.
[...]
Z żoną poznali się w szkole, jeszcze na wschodzie. Zawarli związek małżeński 20 września 1948 r. i od tego czasu pan Czmiel mieszka w Milinie. Pan Tadeusz mówi także, że połowa tutejszej ludności pochodzi z tamtych ziem, a z Piławy prawie wszyscy.
(To fragment wspomnień zebranych podczas realizacji projektu Biblioteka Pamięci w 2012 roku. Całość wspomnień będzie dostępna wkrótce.)
Wieloletnia nauczycielka w Szkole Podstawowej w Mietkowie. Uczyła języka polskiego. Żywo zaangażowana w życie szkoły wpierając uczniów w ich rozwoju i realizacji szkolnych aktywności (przedstawienia, konkursy, działania samorządu).
Prowadziła bibliotekę szkolną w Mietkowie w latach 2012-2018.
W czasie swojej wieloletniej pracy dokumentowała działania szkoły i promowała działania publikując setki informacji na profilach szkolnych na Facebooku.
W 2002 roku wraz z Ewą Polak i Sylwestrem Polakiem przygotowali i wydali publikację "Gmina Mietków", która podsumowywała zebrane informacje na temat gminy Mietków.
Pedagog wczesnoszkolna związana z Przedszkolem Publicznym w Mietkowie.
Dyrektorka mietkowskiego przedszkola publicznego w Mietkowie od momentu jego uruchomienia w 1985 (rok po wybudowaniu i uruchomieniu zbiorczej szkoły w Mietkowie) do przejścia na emeryturę w 2008 roku.
Całe życie zawodowe poświęciła na pracy z dziećmi z gminy Mietków oraz zarządzaniu placówką. Jedna z najbardziej doświadczonych osób w zakresie edukacji w gminie Mietków.
Wieloletnia nauczycielka w Szkole Podstawowej w Mietkowie, najwięcej czasu pracowała w nauczaniu początkowym (klasy I-III).
Przez wiele lat mieszkała w Milinie, później w Świdnicy.
Pracowała także jako logopeda i pedagog w swoim gabinecie w Świdnicy.
Pochodziła z Wyszęcic, w gminie Wińsko (powiat wołowski). Msza pogrzebowa odbyła się 16 grudnia 2025 roku w sąsiedniej miejscowości Krzelów i tam została pochowana.
Wieloletnia nauczycielka w:
Szkole Podstawowej w Milinie
Szkole Podstawowej w Kamionnej (gmina Kąty Wrocławskie)
Szkole Podstawowej w Zachowicach (gmina Kąty Wrocławskie).
W 2006 roku startowała w wyborach samorządowych ubiegając się o mandat do Rady Powiatu Wrocławskiego V kadencji (2006-2010). Nie otrzymała mandatu.
Członek Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania Ślężanie w latach 2007-2013.
Od 2010 roku aktywnie zaangażowana w życie Klubu Seniora w Mietkowie, działającego przy Gminnym Ośrodku Kultury w Mietkowie. 18 lutego 2014 roku formalnie powstało Stowarzyszenie Klub Seniora 50+ (KRS: 0000495302), którego Kamila Czmiel została prezeską i pełniła tę funkcję co najmniej do 2026 roku. W ramach klubu seniora organizowała liczne wyjazdy, wspólne wydarzenia i wspierała życie społeczne jego członków.
Magister inżynier Adolf Adam Sapkowski urodził się 13 lipca 1926 roku w Grodnie. Do Wrocławia przyjechał w 1947 roku.
Całe życie zajmował się hydrotechniką.
Pracował jako kierownik budowy zbiornika w Goczałkowicach. Tam poznał swoją żonę Mirosławę Teresę Sapkowską (1931-01-15 - 2011-02-25).
Później przez kilka lat pełnił rolę dyrektora zarządu budowy powstającego zakładu eksploatacji kruszywa.
Przez cały okres budowy zbiornika retencyjnego Mietków pełnił rolę głównego kierownika budowy. Odpowiadał za koordynację prac, mediacje i rozwiązywanie problemów. W czasie budowy jednocześnie pracowało od kilku do nawet 20 firm, które były pod jego opieką.
Jego pracę relacjonował dziennikarz Polskiego Radia Wrocław Feliks Kostyra w serii Ziemia dla wszystkich, odwiedzając kilkukrotnie budowę w latach 1976-1984 (budowa trwała od 1974 do 1986).
Po zakończeniu budowy w Mietkowie przeszedł na emeryturę. Potem pracował dodatkowo w Urzędzie Wojewódzkim we Wrocławiu jako państwowy nadzór budowlany budownictwa technicznego z zakresu gospodarki wodnej. Aktywność zawodową zakończył w 1999 r.
Zostawił po sobie 3 dzieci: Sławomira, Bogdana i córka [x].
Zmarł 7 kwietnia 2018 roku, w wieku 92 lat we Wrocławiu. Został pochowany przy żonie Mirosławie na cmentarzu we Wrocławiu, przy ulicy Bardzkiej 80 (pole J, rząd 8, grób 115).
Inne informacje:
Członek Senior w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych
Członek Polskiego Klubu Ekologicznego, Okręg Dolnośląski
August Baumgart (zmarł 21 maja 1888 roku) był ewangelickim duszpasterzem pełniącym posługę w miejscowości Fürstenau (dzisiejszy Milin) w dolnośląskim powiecie średzkim (Kreis Neumarkt). Przeszedł do historii jako uważny badacz terenowy i tzw. "pastor-etnograf", który z ogromną starannością dokumentował życie codzienne, zwyczaje, wierzenia oraz rytuały swoich parafian.
Jego najważniejszym dziełem jest obszerny tekst zatytułowany Aus dem mittelschlesischen Dorfleben (Z życia środkowośląskiej wsi). Praca ta została opracowana na podstawie jego szczegółowych notatek przez profesora Karla Weinholda i opublikowana pośmiertnie w 1893 roku na łamach trzeciego tomu prestiżowego czasopisma naukowego Zeitschrift des Vereins für Volkskunde. Notatki pochodzą z lat 50. i 60 XIX wieku.
Oprócz tego dzieła, w czwartym tomie tego samego periodyku (wydanym w 1894 roku), ukazał się zbiór jego krótszych relacji zatytułowany Verschiedenes vom Aberglauben, von Sitten und Gebräuchen in Mittelschlesien (Różności o przesądach, obyczajach i zwyczajach na Śląsku Środkowym).
Fakt, że teksty te ukazały się po dacie jego śmierci (1888 r.), znajduje swoje potwierdzenie w spisach redakcyjnych czasopisma, gdzie nazwisko pastora z Fürstenau regularnie poprzedzane było archaicznym skrótem "weil." (niem. weiland – oznaczającym osobę nieżyjącą, śp.). Jego zapiski do dziś stanowią wybitne i unikalne źródło wiedzy o medycynie ludowej, obrzędach przejścia i kulturze materialnej dziewiętnastowiecznej wsi śląskiej.
Urodzony w 1845.
Właściciel majątku ziemskiego w Borzygniewie od 1887 r. do śmierci w 1916 roku.
Mąż Caecile Overweg (1849-1933) od 1872 roku.
Ojciec Johanny (związana z Milinem, Furstenau), Heleny (związana z Borzygniewem i Zachowicami; Borganie, Sachwitz) i Wilhelma (związany z Kamionną i Borzygniewem; Kammendorf, Borganie).
Mąż Heleny Scheller (1875-1945) z Borzygniewu (Borganie). Właściciel ziemski związany z miejscowością Kamionna (Kammendorf).
W marcu 1879 wspominany jako uczestnik regionalnego konkursu dla wytwórców twarogu, konkurujący z najlepszymi wytwórcami regionu.
Także w 1879 wzmiankowany jako właściciel dużego stada "70 krów, rasy wschodniofryzyjskiej oraz holenderskiej, krzyżowane z rasą simentalską", serowar i uważny hodowca, zwracający uwagę na wydajność krów różnych ras.
Mąż siostry Johanny Scheller, która większość życia związana była z Richardem Jonasem i mieszkała w pałacu w Milinie.
Urodzona 20 marca 1874 roku w Borzygniewie w rodzinie posiadającej znaczący majątek ziemski oraz liczne bydło.
Matka: Cecile Overveg (1849-1933)
Ojciec: Albert Scheller (1845-1916-12-26)
Pobrali się w 1872.
Od 12 sierpnia 1893 roku żona Richarda Jonasa, późniejszego dzierżawcy majątku książęcego w Milinie (Fürstenau). W tym związku urodziła 7 dzieci w latach 1894-1907, wszystkie w Milinie.
Po 1932 mieszkała wraz z Richardem Jonasem w Legnicy gdzie zmarła 21 lutego 1936. Dokładne miejsce pochówku nie jest znane.
Dzierżawca majątku książęcego (radca administracyjny - Amtsrat) hohenzollernów (czyli pałacu, folwarku, parku i ziem wokół) w Milinie w latach 1901-1932.
Od 12 sierpnia 1893 roku żonaty z Joanną Scheller (dokładnie: Johanna Agathe Elise Emma Scheller) z Borzygniewu (Borganie). Data ślubu opisana jest miejscowością Borzygniew (Borganie). Dokumenty wskazują, że rodzina Scheller posiadała znaczący majątek ziemski.
Między 1894 a 1907 doczekali się siedmiorga dzieci, z czego jedno zmarło wkrótce po porodzie. Wszystkie urodziły się w Milinie.
Gertrud Jonas - 1894-05-17 - 1984-07-11
Margarethe Jonas -1895-04-29 - 1988-04-15
Wemer Jonas - 1886-06-03 - 1926-08-08
Ilse Jonas - 1900-03-09 - 1997-02-12
Sophie Jonas - zmarła krótko po urodzeniu w 1901 lub 1902
Annaliese Jonas - 1903-02-11 - 1988-05-02
Charlotte Jonas - 1907-06-13 - 1950-10-20
Najprawdopodobniej był wyznania ewangelickiego. Jego córka Ilse Jonas była pastorem kościoła ewangelickiego w Niemczech, wydawała kilka swoich tekstów.
W roku zrezygnował z dzierżawy i przeniósł się do Legnicy. W zasobach rodziny zachowała się pocztówka wysłana do Legnicy przez (prawdopodobnie) mieszkankę Milina. Na awersie jest zdjęcie kościoła ewangelickiego w Milinie, a z tyłu legnicki adres i pozdrowienia "Moi Kochani, przesyłam Wam bożonarodzeniowe pozdrowienia ze starej ojczyzny. Niech święta Bożego Narodzenia upłyną Wam w pomyślności. Tysiąc pozdrowień przesyła Matka Falkchen".
Pocztówkę nadano 21 grudnia 1932 roku. Adres wskazuje kamienicę przy dawnej ulicy Strzeleckiej 45, dzisiaj Waleriana Łukasińskiego 45.
(więcej informacji wkrótce)
Franz Xaver Gebel był niemieckim kompozytorem, dyrygentem i nauczycielem muzyki urodzonym w Fürstenau (dzisiejszym Milinie w Polsce), niedaleko Wrocławia.
Pierwsze lekcje muzyki i gry na fortepianie pobierał u swojego ojca, a studia teoretyczne ukończył pod kierunkiem Abbé Georga Josepha Voglera i Johanna Georga Albrechtsbergera w 1806 roku. W 1810 roku Gebel został kapelmistrzem teatru Leopoldstädter Theater w Wiedniu, a w 1813 roku zaproszono go do kierowania teatrem miejskim w Budapeszcie.
Kilka lat później pracował we Lwowie, gdzie nadal budował swoją reputację.
W 1817 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie zasłynął jako pianista, organizator koncertów muzyki kameralnej i aktywna postać życia muzycznego miasta. Gebel był bardzo szanowany jako nauczyciel muzyki; wśród jego uczniów był znany rosyjski pianista i pedagog Aleksander Villuan.
Podczas pobytu w Moskwie uczył również Mikołaja Rubinsteina i w latach 1829–1835 organizował regularne koncerty kwartetu smyczkowego, co znacznie przyczyniło się do rozwoju kultury muzyki kameralnej w mieście.
Gebel skomponował cztery symfonie, kilka oper i uwertur, oratoria do tekstów Mikołaja Ogaryowa, liczne utwory kameralne, w tym kwartety i kwintety, mszę oraz wiele utworów fortepianowych. Znaczna część jego twórczości pozostała nieopublikowana za jego życia, choć kilka utworów zostało później wydanych w Moskwie przez Jurgensona oraz za granicą, w tym suity instrumentalne, sonata wiolonczelowa, kwartet D-dur, utwory na fortepian i gitarę oraz pieśni.
Michaił Glinka wspominał w swoich listach o znajomości z Gebelem, zwracając uwagę na obecność i wpływ kompozytora w moskiewskich kręgach kulturalnych. Gebel pozostał w Moskwie aż do śmierci 3 maja 1843 roku.
W 2015 roku w Gminnej Bibliotece Publicznej w Mietkowie filia Milin Sylwia Machnik poprowadziła projekt edukacyjny, prezentując twórczość artysty i odkrywając jego związki z Milinem.
Ksiądz kościoła rzymskokatolickiego, Dekanalny Duszpasterz Rodzin.
Urodzony 20 grudnia 1976 r. w Trzebnicy. Święcenia kapłańskie przyjął 26 maja 2001 r. we Wrocławiu.
Proboszcz Parafii pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Wawrzeńczycach (dekanat Kąty Wrocławskie) od 2017 roku.
Wcześniejsze parafie:
Wikariusz w parafii pod wezwaniem Świętego Jakuba w Sobótce w latach 2001-2006
Wikariusz w parafii pod wezwaniem św. Stanisława Kostki we Wrocławiu (Hubska 89) w latach 2006-2011.
Wikariusz w parafii pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu (pl. Katedralny 18) w latach 2011-2017.
Ksiądz kościoła rzymskokatolickiego, doktor habilitowany nauk teologicznych w zakresie teorii wychowania. Magister pedagogiki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Urodzony 14.03.1968 r. w Gubinie, święcony 23.05.1992 r. we Wrocławiu.
Proboszcz parafii Niepokalanego poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Maniowie Wielkim od 2006 roku. Zastąpił na tym stanowisku księdza Antoniego Janasa.
Kierownik Katedry Pedagogiki Społecznej i wykładowca pedagogiki specjalnej na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. Współorganizator ogólnopolskiej konferencji “Pedagogika Duszy i Ciała” w 2018, 2022, 2023, 2025 roku.
Aktywnie biorący udział w konferencjach, wykładach, debatach i wydający publikacje, recenzje.
Aktywny tenisista, uczestniczący w turniejach dla księży w kategoriach gry pojedynczej i podwójnej.
